Dominicus Gent
Viering van zondag 2 februari 2025
Diversiteit vieren op Lichtmis…
Lezing Lc2:22-40
Jozef en Maria namen Jezus mee naar de tempel in Jeruzalem. Het was veertig dagen na de bevalling. Want zo lang duurt het voordat een vrouw na een bevalling weer rein is. Dat staat in de wet van Mozes. Jozef en Maria brachten Jezus naar de tempel om hem aan God te laten zien. Want in de wet van God staat: «Elk eerste kind dat een jongen is, is voor God.» Ook brachten ze een offer aan God. Want in de wet staat: «Breng als offer twee tortelduiven of twee gewone jonge duiven.» In Jeruzalem woonde een man die Simeon heette. Simeon was goed en eerlijk, en trouw aan God. Hij wachtte zijn hele leven al op de redding van Israël. De heilige Geest was in Simeon, en die had hem verteld: ‘Voordat je sterft, zul je de messias zien die God beloofd heeft.’ De heilige Geest stuurde Simeon naar de tempel. Op hetzelfde moment kwamen ook Jozef en Maria naar de tempel. Zij brachten Jezus daarheen om alles te doen wat verplicht was volgens de wet. Toen Simeon het kind zag, nam hij het in zijn armen en dankte God. Hij zei: ‘Heer, ik ben uw dienaar. Nu kan ik rustig sterven, zoals u mij beloofd hebt. Want nu heb ik zelf de redder gezien. U hebt hem gestuurd om alle volken te redden. Hij is het licht, hij wijst de volken de weg naar u. Hij is de held van uw volk Israël.’ Die dingen zei Simeon over Jezus. Jozef en Maria waren erg verbaasd. Toen zegende Simeon hen, en hij zei tegen Maria: ‘Jouw zoon is een teken van de dingen die in Israël gaan gebeuren. Veel mensen zullen door hem nieuw leven krijgen. Maar anderen zullen zich tegen hem verzetten. Die mensen zullen niet gered worden.’ Simeon zei ook: ‘Maria, jij zult veel verdriet en pijn hebben om je zoon. Maar al die dingen moeten gebeuren. Want zo wordt duidelijk hoe de mensen van binnen echt zijn.’
De profetes Hanna was ook in de tempel. Ze was een dochter van Fanuel, uit de stam Aser. Hanna was heel oud. Ze was vroeger zeven jaar getrouwd geweest, en nu was ze al 84 jaar weduwe. Hanna was altijd in de tempel. Daar eerde ze God dag en nacht, door te bidden en te vasten. Terwijl Simeon sprak, kwam Hanna erbij staan. Ze dankte God voor alles wat hij gedaan had. Daarna begon ze te vertellen over Jezus. Ze sprak tegen alle mensen die hoopten op de bevrijding van Jeruzalem. Jozef en Maria deden alles wat verplicht was volgens de wet van God. Daarna gingen ze terug naar huis, naar Nazaret in Galilea. Jezus groeide op. Hij werd sterk en wijs, en God was bij hem met zijn liefde.
(Copyright: C. Leterme)
Lied : Of hoe dat heet
Gelukkig dat het licht bestaat
en dat het met me doet en praat
en dat ik weet dat ik er vandaan kom
van het licht of hoe dat heet
van het licht of hoe dat heet
T: Hans Andreus M: Bernard Huijbers
Inleiding op het thema: evoluties waar we voor staan en niet klaar voor zijn…
Goedemorgen en welkom hier in de Gentse Blaisantkerk waar onze Dominicusvieringen plaatsvinden, maar ook u die online van thuis volgt en evengoed tot onze gemeenschap behoort. We zijn blij dat wij elke week mogen bogen op veel virtuele interesse!
Evoluties waar wij vóór komen te staan en niet klaar mee zijn… Bijlange niet zelfs, als ik de thema’s van vandaag en de volgende weken bekijk. We zullen het hebben over werk: de arbeidsmarkt is ten volle in beweging maar is dat dan ten goede of ten kwade? Kan er gemorreld worden aan verworven rechten of zijn dat stenen tafelen die de millennia (moeten) trotseren? En in de openbare ruimte, storen we ons ook zo aan het vuilniszakje van de dakloze of de arme die we aantreffen in het park hiernaast of is er echt wel méér aan de hand?
‘Gender’ staat ook hoog op de agenda: de nieuwe Amerikaanse president heeft – goddelijk zeker, zelfs met de hand niét op de Bijbel – een paar weken geleden bepaald dat er maar 2 geslachten zijn – o Heer wij zijn niét van uw geslacht -: vrouw en man.
We luisterden naar het verhaal van de dag: Jozef en Maria wilden Jezus aan God laten zien.
Als wij vandaag een kind verwelkomen in ons hart, op onze wereld, welke vragen brengt het dan met zich mee?
1.Zal het kunnen uitgroeien tot wie het werkelijk en ten diepste is, ook als dat niet initieel duidelijk of zéker is?
2.Zal het kunnen houden van, zal het kunnen graag zien wie het wil?
3.Zal het graag gezien worden?
4.Zal het de kans krijgen om patronen te doorbreken en zo de wereld van zijn ouders op z’n kop te zetten?
5.Zal het sowieso kind van God zijn?
Het is Lichtmis en met het veelkleurige licht willen we nu ook de paaskaars ontsteken.
Lichten ook aansteken van de kerk
Lied : Of hoe dat heet
Gelukkig dat het licht bestaat
en dat het met me doet en praat
en dat ik weet dat ik er vandaan kom
van het licht of hoe dat heet
van het licht of hoe dat heet
T: Hans Andreus M: Bernard Huijbers
Getuigenis Ilse
Ik ben blij dat Ilse uit Zulte vanmorgen met ons mee is gekomen. Ilse is een van de funeraire voorgangers in het team Diep Respect waar ik ook deel mag van uitmaken. Ilse is moeder van een dochter van 25 en een pleegkind met genderdysforie.
We zijn blij dat ze haar verhaal met ons wil delen.
Luca’s verhaal, samen op weg naar zichzelf
Eind januari, begin februari 2022, de deuren van school gaan nog eens dicht. Deze keer voor 3 weken, opnieuw omwille van het hoge aantal Covid-besmettingen.
Bij ons thuis, gaat eveneens een deur dicht. Die van een slaapkamer van een jongere van 13, een jongere die reeds enige tijd in een depressie zit.
Luca is ons pleegkind, hij kwam bij ons wonen op het moment dat hij 6 maanden was via de jeugdrechtbank.
Luca, kruipt steeds verder in zijn schulp, wij proberen met de moed der wanhoop contact met hem te krijgen. Ook grote zus krijgt geen toegang.
Er wordt gegeten op momenten dat wij niet aan tafel zitten of aan het werk zijn.
Zijn mentale toestand gaat steeds verder achteruit, tot plots bij mij de telefoon overgaat. De 1st floor is calling, ik schrik me een ongeluk. Mama, kan je even naar boven komen?
Dan denk je: “eindelijk”. Eens boven vraagt hij of ik even op het bed wil gaan zitten. Mama, ik moet je even wat zeggen, maar… ik ben geen meisje. Het komt er vlot uit, ik probeer te bedenken hoelang hij al met deze boodschap worstelt. Ik vraag hoe hij zich dan wel voelt. Hij zegt heel overtuigend: ik ben een jongen, maar zeker geen meisje.
Even koester ik de naïeve gedachte dat we de oorzaak van het probleem hebben gevonden en zeg hem dan ook: “kom maar snel uit uw donkere kamer dan praten we beneden verder.”
Neen, dat is een stap te ver, want eerst moet ik, in Luca’s naam, nog met papa spreken. Ook iets wat eigenlijk niet lang duurt want hoe raar het ook mag klinken, wij schrikken niet van zijn mededeling.
’s Avonds zitten we samen aan tafel. Er wordt nagedacht over een nieuwe naam, en dan brengt de naam van opa, Luc en bijna 8 jaar geleden overleden, inspiratie. Luca wordt de nieuwe roepnaam en de voornaamwoorden veranderen naar hij en hem. In het begin vraagt dit veel aanpassing maar u hoort al dit ganse moment hoe ik spreek over Luca, hij en hem. Een oude naam, de dead name, wordt niet meer vernoemd bij transpersonen en wordt als zeer kwetsend ervaren indien deze wel wordt gebruikt.
Hij wil ook dat de omgeving dit weet, school, familie, vrienden en buren worden op de hoogte gebracht. In mijn familie blijkt mijn schoonzus al eerder tegen mijn broer te hebben gezegd dat ze dacht dat Luca met zijn gender in de knoop lag.
Uiteraard moet ook de lastigste horde worden genomen, de biologische moeder en haar familie moeten hiervan op de hoogte worden gebracht.
Zij komen uit een cultuur waarbij homoseksualiteit en genderidentiteit zelfs niet bespreekbaar is. Gelukkig kunnen we dit deel overlaten aan onze pleegzorgbegeleider, die van aanpakken weet.
Volgende stap, omwille van zijn depressie schakelt pleegzorg RadarCrisis in, hier komt een hulpverlener een 8-tal keer langs om met de jongere en ons te praten, hij is aanwezig op het overleg met de school, waar zo goed als geen medewerking wordt verleend, zelfs de raadgevingen van onze enthousiaste clb-medewerkster, zijn voor hen onbespreekbaar.
Hun halsstarrigheid is een bijzonder negatieve factor geweest in het herstel én een terugkeer naar school, die er trouwens niet meer gekomen is dat schooljaar. Want terwijl we dachten dat we een aanknopingspunt hadden gevonden om de moeilijkheden aan te pakken ging Luca mentaal steeds verder achteruit.
Maar terug naar RadarCrisis, via deze man, waarmee de gesprekken goed en vlot verlopen, mogen we in het UZ Gent, 3 keer op consultatie bij een assistent kinderpsychater. We spreken ondertussen over een kind dat zichzelf pijn doet en spreekt over zelfdoding.
We hebben het gevoel tegen de bierkaai te vechten, opnieuw moeten we, voor de zoveelste keer, het ganse levensverhaal van Luca schetsen, en pas bij het derde en laatste bezoek, zegt de assistent-dokter in kwestie: “U zit hier geheel terecht, het gedrag van Luca is zorgwekkend, maar helaas kunnen wij u op dit moment niet verder helpen want de wachtlijsten zijn te lang en alle bedden op kinderpsychiatrie bezet”
Op de vraag wat wij moeten doen als er iets ernstig zou gebeuren, is het antwoord dat we Luca dan best in de auto steken en de jeugdpsychiater van wacht dan wel een oplossing zal zoeken.
Gelukkig is het UZ wel dé plaats om aangemeld te worden in de genderkliniek. We krijgen hiervan bevestiging en worden er van op de hoogte gebracht dat de wachttijd ongeveer 2 jaar zal zijn. We zijn op vandaag bijna 3 jaar verder.
Luca werd ondertussen opgenomen in een OOOC, een onderzoeks-, oriëntatie- en observatiecentrum waar hij van zondagavond tot vrijdagnamiddag verblijft. Naar school gaan lukt niet. Maar overal is hij nu Luca, wat bij hem opluchting brengt. Soms is het bij sommige instanties moeilijk omdat de officiële documenten nog steeds de oude naam dragen maar overal wordt moeite gedaan om de roepnaam voorrang te geven.
Ook bij de zitting op de jeugdrechtbank doet de jeugdrechter heel veel moeite tijdens het gesprek met Luca.
Het OOOC heeft een positieve wending gebracht, na 6 maanden daar stond er een verblijf in het Zeepreventorium op het programma, iets wat Luca zelf had gevraagd omwille van zijn obesitas. Zijn primaire behoefte om te eten vervulde hij op elk moment van de dag en daar stond geen maat op.
Het Zeepreventorium verliep met vallen en opstaan, toch stond Luca er in de leefgroep op dat hij er zijn verhaal mag doen bij alle jongeren, hij is heel open over zijn genderproblematiek en vraagt om begrip waar de meeste jongeren gewoon zelfs geen probleem van maken.
Bijkomend probleem is dat Luca de Belgische nationaliteit niet heeft omdat mama, haar nationaliteit niet wenst te veranderen en er dus op deze manier geen evidente naamsverandering kan zijn. Mama reageert wisselend op het nieuws dat haar kind het moeilijk heeft, de ene keer zegt ze dat ze enkel wil dat hij gelukkig is, meestal als ze alleen is. In het bijzijn van haar familie is het net andersom. Weet wel dat mama in die 14,5 jaar alles samen Luca misschien 10 keer heeft bezocht en geen enkele betrokkenheid toont.
Als pleegouders hebben wij geen rechten en dus kunnen ook wij niets veranderen.
Onze beslissing om mee te gaan in het verhaal van Luca is heel eenvoudig, wij willen onze kinderen gewoon, net als de meeste ouders, als gelukkige mensen in het leven zien, wat hun gender ook is, wat hun seksuele oriëntatie ook mag zijn. Wij vertrouwen erop dat de artsen en psychologen van de genderkliniek er op getraind zijn om vast te stellen of genderdysforie het probleem is of als er onderliggend andere oorzaken zijn.
Want misschien komt, tijdens het onderzoek naar voor, dat Luca ergens het verleden achter zich wil laten en wil breken met mama of zijn pleegzorgverhaal.
Identiteit is voor Luca sinds zijn 7e levensjaar heel erg aanwezig geweest, wie ben ik, wie zijn mijn echte ouders, wie is mijn papa die niet op mijn geboorteakte staat, waarom mocht ik niet thuis blijven wonen?
Als pleegouder hebben wij nooit gelogen over Luca’s afkomst en hij weet dat hij vrij mag spreken of vragen naar zijn mama.
We zijn 3 jaar verder en hebben Luca in gesprekken, die af en toe al mogelijk zijn, ervan verzekerd dat hij zonder vrees mag spreken als hij denkt toch liever een meisje te zijn. Hij blijft nog met dezelfde overtuiging als die eerste dag uitspreken dat hij een jongen is.
Mensen vragen wel eens hoe dit leefbaar is? Voor ons is zijn gender, of van wie dan ook, niet het onderwerp waar we wakker van liggen. Het gaat hier om mentaal geluk, om een weg zoeken die stabiliteit brengt in zijn leven.
Het is minder leefbaar dat we elke dag opnieuw geconfronteerd worden met de moeilijkheden die er zijn omwille van zijn eerste, ontwrichte, levensmaanden. De strijd om hem eens een volle week naar school te krijgen zonder dat we school moeten bellen of omgekeerd.
Luca is een zeer intelligent kind. Hij leerde zichzelf Engels, hij schrijft het, spreekt het en verstaat het vloeiend. Nu zit hij in het bijzonder onderwijs waar het niveau voor hem te laag is, maar sociaal -emotioneel op zijn maat is.
De vraag die tegenwoordig vaak wordt gesteld is of onze ziekteverzekering de kosten voor genderoperaties moet dragen?
Transgenderzorg, ook genderbevestigende zorg genoemd wordt terugbetaald. Hieronder verstaan we een reeks psychologische, sociale en medische stappen, die enkel worden uitgevoerd na langdurig onderzoek. Ik ben van oordeel, dat als een persoon, overtuigd is van zijn of haar gender en dit wil veranderen, dit voor mentaal welzijn zorgt en de medische kost lager kan, niet zal, zijn na de transitie dan dat het niet zou gebeuren omdat mensen zich gelukkiger voelen en hopelijk minder psychologische of psychische ondersteuning nodig hebben.
De genderproblematiek is helaas niet zwart – wit te bekijken. Er zijn vele nuances in het verhaal. Ook de leeftijd om iemand in transitie te laten gaan blijft een twistpunt, persoonlijk hoeft het voor mij niet bij jongeren onder de 16 jaar.
Denk dat dit een leeftijd is om wat perspectief te bieden aan een jongere en de tijd aan het genderteam om het nodige onderzoek te voeren. Ik ben er wel van zeker van dat mensen niet zomaar de wens uitspreken om te veranderen van gender.
Opnieuw, daarvoor vertrouwen we op de kennis van de specialisten van de genderkliniek.
Wij hopen, als ouders, dat de weg die voor ons ligt iets vlotter loopt dan de afgelopen jaren en dat we, voor Luca en vele anderen mogen rekenen op begrip en aanvaarding.
Lied : Young Lion
Zegt de naam Sade Adu u (nog) iets? In de jaren-1980 hoorden wij hier voor het eerst van een Nigeriaanse zangeres, een knappe verschijning met hemelse stem. Ze had een aantal hits met jazzy nummers als “Your love is king” en “Sweetest taboo”. Ze verdween een aantal jaar geleden van de radar tot er eind vorig jaar plots weer nieuw materiaal van haar opdook. Haar lied “Young lion” is een bloedeerlijke ode aan haar trotse transzoon Isaak Theo Adu. Hij outte zich in 2016 als transman. Ze vraagt hem om vergiffenis dat ze de eerste tekenen niet had gezien en mijmert over de weg die hij is moeten gaan. Sade stond de voorbije jaren onvoorwaardelijk aan zijn zijde. We hebben voorzien in een vertaling van de tekst en we zien een video waarbij moeder en zoon familiebeelden van vroeger bekijken.
Young man, it’s been so heavy for you
Jongeman, het was heftig voor jou
You must have felt so alone
Je moet je erg alleen hebben gevoeld
The anguish and pain
De angst en de pijn
I should’ve known
Ik had het moeten weten
With such a heavy burden
Met zulke zware last
You had to carry all on your own
Die je helemaal alleen torste
Forgive me, son
Vergeef me, zoon
I should’ve known
Ik had het moeten weten
So close your eyes
Sluit je ogen
And feel the light
En voel het licht
You shine like a sun
Je schijnt als een zon
Shine like a sun
Young gun
Jonge man
See how far you’ve come
Zie hoe ver je bent geraakt
You were hiding down
Je had je verstopt
Where you almost drowned
Waar je bijna verdronk
Then a light like yours
Maar een licht als dat van jou
You can’t put out
Kan je niet uitzetten
You shine like a sun
Je schijnt als een zon
Shine like a sun
Young gun
Jonge man
So run down the mountains
Ren de bergen naar beneden
Run down the hills of your dream
En de heuvels van je droom
You are everything
Je bent alles
You have everything you need
Je hebt alles wat je nodig hebt
So run down the mountains
Run down the hills of your dreams
Feel the light
Shine like a sun
Young gun
See how far you’ve come
Bijbelse insteek
We horen en lezen termen als gender, queer, lgbtqia/-+ tegenwoordig dagelijks. Het lijkt nochtans allemaal zo vanzelfsprekend: je hebt als mens een lichaam en daaraan kan je dan zien of iemand vrouw is of man.
Jonge ouders vertellen dat als ze vóór de geboorte niet willen weten wat het geslacht is van hun kind, dat ze dit de verloskundige op het hart moeten drukken want zo standaard is het dat het zo snel mogelijk wordt gecommuniceerd.
De aandacht voor het geslacht van het kind is niet verdwenen. Ik denk aan het overgewaaide fenomeen uit de Verenigde Staten van de ‘gender-reveal-party’. Het geslacht van het nog ongeboren kind wordt in de kring van familie en vrienden feestelijk geopenbaard met taart en ballonnen, roze dan wel blauw.
Van Ilse hoorden we net dat het om tal van redenen allemaal zo eenduidig niet is: jongen, meisje, non-binair… Maar wat als je niet in ‘het plaatje’ past?
Bijbels ingaan op een thema als gender is geen kattenpis. Die thematiek stelde zich niet bij de redactie van de Bijbelboeken maar Bijbelvast als wij hier zijn 😉 kennen we, behalve het verhaal van Lichtmis, ook allemaal de scheppingsverhalen, toch? Het zou goed zijn om die in dit verband even opnieuw tegen het licht te houden.
Ik onderneem een poging en neem mij niet kwalijk dat het werk daarmee niet “af” is en mocht u – het zou kunnen – vinden dat een en ander in mijn inbreng danig ‘van de pot gerukt is’: het studiewerk hierover staat nog in de kinderschoenen.
Ik wil u meenemen in drie verschillende manieren waarop we naar ‘schepping’ in de Bijbel kunnen kijken. Transgender- en intersekse- mensen hebben met hun originele lezing en uitleg geholpen. Voor een deel bevestigen zij wat theologen al eerder ontdekt hadden en wat we ook wel zullen herkennen vanuit de actualiteit.
1. De statische schepping
De eerste visie op schepping in de Bijbel is het verhaal van de statische schepping. God heeft de wereld gemaakt, de mensen en daarin twee geslachten, man en vrouw. Die scheppingsorde is onveranderlijk. Zo wordt Genesis 1:27 normatief uitgelegd. Transgenders worden gezien als mensen die ingaan tegen deze orde, ze tarten hun Schepper en dat is zondig. In deze visie wordt het bestaan van genderdysforie en intersekse gezien als een gebrokenheid van de schepping of als een beproeving die mensen is opgelegd om te strijden tegen Satan. Ze moeten dit kruis dragen en niet toegeven aan hun verkeerde zelf-verstaan.
Intersekse-mensen dienen, zo stelt de Nashville Verklaring uit 2019, ‘hun biologisch geslacht te aanvaarden in zoverre dat kenbaar is.’
Problematisch aan deze visie is dat God als het ware vastgeketend wordt aan zijn scheppingsorde. God als Bevrijder kan moeilijk in het spel komen.
2. Schepping-in-wording
Een tweede visie benadrukt schepping-in-wording. Schepping is geen statisch iets, maar volop in beweging. God heeft in het begin een wereld vol mogelijkheden geschapen.
In het evolutionaire proces en in de geschiedenis werken God, natuur en mensen samen toe naar de voltooiing van de schepping. Dan zal alles tot zijn doel komen.
‘En zie, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde’ (Openbaring 21:1). Mensen kunnen in het proces ingrijpen, bijsturen, afremmen, enzovoorts. In deze visie op schepping fluit God niet terug naar het begin, naar een ‘scheppingsorde’ van twee geslachten, maar toont zich een God van vernieuwing en transformatie. Bijbels-theologisch heeft dit sterke papieren.
Jesaja profeteert over de eunuch (Jesaja 56:3-5). Deze persoon die niet in het plaatje man/vrouw past en daarom aan de rand staat, kan een Bijbelse identificatiefiguur zijn voor transgender- of intersekse- mensen. Een eunuch werd niet toegelaten in de tempel, ondanks zijn verlangen naar de God van Israël. Jesaja profeteert over de eunuch dat deze ‘iets beters krijgt dan zonen en dochters’. Hij/Zij krijgt een naam die onvergankelijk is en een plaats op de heilige berg Sion. De mens die afwijkt van de gendernorm wordt in het centrum gezet, als hoopvol teken van een nieuwe gemeenschap.
3. Oneindige natuurlijke variëteit
Een derde visie noem ik het verhaal van oneindige natuurlijke variëteit en ligt mij na aan het hart. God heeft een wondermooie diversiteit aan leven geschapen die we nooit helemaal kunnen bevatten. In het scheppingsverhaal van Genesis 1 horen we over de schepping van dag en nacht, land en zee, plant en dier. Maar we weten dat er overgangsgebieden zijn tussen het ene en het andere. Tussen dag en nacht is er avondschemering of ochtendnevel. Tussen zee en land is er eb en vloed, en levende wezens als koraal vallen in een overgangsgebied tussen plant en dier.
In lijn daarmee zijn ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ in dit scheppingsverhaal slechts omschrijvingen van polen die vloeiende tussenruimtes markeren. Als we zo schepping verstaan, is het mogelijk alle gendervariante personen te zien als een gave van God. Goddelijke scheppingskunst heeft bijzondere patronen geweven in de schepselen. In hun ongewone levensgang geven ze uniek expressie aan het beeld-zijn van God.
Gelovige transgendermensen kunnen God danken als ze in transitie gaan. Ze ervaren hun nieuwe leven, met hun nieuwe lijf, als een geschenk van God. Of ze leren hun lichaam te accepteren als een geschenk van God wanneer ze niet in transitie gaan.
Laten wij vieren dat iedere mens, dat ieder van ons geschapen is naar Gods beeld en gelijkenis: mannelijk en vrouwelijk. Past het voor menigeen niet helemaal in ‘het plaatje’? God kan er niet nerveus van worden. Want God, de Schepper, JHWH, herkent zich in iedereen en is ieder nabij. En niemand valt, of hij/zij valt in Gods hand.
Zo lezen wij de Bijbel als Heilige Schrift en als Goed Nieuws van Godswege: met ontdekkingen en inzichten die voor ons nieuw zijn en – mij in ieder geval – versteld kunnen doen staan.
Jezus voedt ons aan Zijn tafel met Zijn woord, brood en wijn en maakt ons één. Mogen wij zo geïnspireerd worden met wijsheid en inzicht, met geloof, hoop en liefde over de grenzen heen die wij onszelf en elkaar opleggen; dat wij leven in Zijn Geest omwille van elkaars geluk.
Lied : Hier wordt het land gezocht
Hier wordt het land gezocht
waar wij gelijken zijn,
niemand apart en geen
kleuren die minder zijn.
Hier wordt de tijd verhaast
dat wij elkaar verstaan, –
handen die wenken en
ogen die opengaan.
Hier wordt de Stem gehoord
die nog niet klinken mag:
mensen die hopen op
ooit hun bevrijdingsdag.
Hier staat een tafel waar
aan ons wordt voorgedaan,
hoe wij genezen van
heersen en misverstaan.
Hier is het woord van Hem
die ons geschapen heeft:
‘Waar is je broeder,
de mens die jou nodig heeft?’
T: Jan van Opbergen M: Jaap Geraedts
Uitnodiging tot inbreng
Er is nu tijd voor stilte, voor een gebed, voor een overweging van jullie.
Lied : Die mij droeg op adelaarsvleugels
Die mij droeg op adelaarsvleugels
die mij hebt geworpen in de ruimte
en als ik krijsend viel
mij ondervangen met uw wieken
en weer opgegooid
totdat ik vliegen kon
op eigen kracht
T: Huub Oosterhuis M: Bernard Huijbers
Uitnodiging tafelgebed
Wil iemand het intentieboek naar voren brengen?
Elke mens wordt uitgenodigd aan de tafel waar het Brood des levens en de Wijn gedeeld worden met iedereen die wil verbonden zijn met het Mysterie dat ons overstijgt. Het brood dat wij te eten geven, het water dat wij te drinken geven en het woord dat leed verzacht brengt ons bijeen rond deze tafel.
Slechts het brood dat wij te eten gaven zal ons verzadigen.
Slechts de gevangene die wij verlosten zal ons bevrijden.
Slechts het gewaad dat wij wegschonken zal ons bekleden.
Slechts de zieke die wij bezochten zal ons genezen.
Slechts het water dat wij te drinken gaven zal ons verkwikken.
Slechts het woord dat leed verzachtte zal ons troosten.
T: Tullio Consalvatico M: Bernard Huijbers
Wij danken U voor Jezus, deze onvergetelijke mens,
die alles heeft volbracht wat menselijk is,
die zich met hart en ziel
gegeven heeft aan deze wereld.
In de nacht waarin hij werd overgeleverd,
heeft hij brood in zijn handen genomen,
U dank gezegd, het brood gebroken
en het aan zijn vrienden uitgedeeld
met de woorden:
Neemt en eet
Dit is mijn lichaam voor u.
Doe dit om mij te gedenken.
Zo nam hij ook de beker,
sprak een dankgebed uit en zei:
deze beker is het nieuwe verbond in mijn bloed
dat voor u en voor allen wordt vergoten tot vergeving van zonden.
Telkens als gij deze beker drinkt zult gij het doen tot mijn gedachtenis.
Onze Vader
Vredeswens
Waar mensen kansen krijgen zichzelf te zijn,
waar mensen elkaar waarderen in hun zijn en cultuur,
daar wordt aan vrede gebouwd
en daar wensen mensen elkaar de lieve vrede,
zoals wij nu.
JE BENT ZO
(Hans Andreus)
Je bent zo
mooi
anders
dan ik,
natuurlijk
niet meer of
minder
maar
zo mooi
anders,
ik zou je
nooit
anders dan
anders willen
Lied: Geboorte
Jij bent geen klei gebleven,
geen ebzand, akker, harde vloer,
geen lemen pot, geen stenen muur.
Jij bent zoals jij speelt,
jij lieve mens van ons, van aarde.
Jij bent geen licht gebleven,
geen poolster, bliksem, zonnesteek,
geen straatlantaarn, geen smeulend vuur.
Jij bent zoals jij straalt,
jij lieve mens van ons, van hemel,
Jij bent geen zaad gebleven,
geen graspol, rogge, roosmarijn,
geen mierenhoop, geen vogelei.
Jij bent zoals jij lacht
jij lieve mens van ons, van zoenen.
Jij bent geen nee gebleven,
geen waan, geen angst, geen eigendom.
jij hoort bij ons, bij allemaal.
Jij bent die ik nu noem,
jij lieve mens van ons, bij name.
T: Herman Verbeek M: Lieven Termont
En dan: dan zijn er nog pannenkoeken!