Dominicus Gent

Zondagviering van 31 mei 2026

Het goede nieuws brengen… (engagementsviering)

 
Welkom aan de mensen hier fysiek bij ons, en aan wie online is: welkom op deze laatste zondag van een warme maand mei.

Met het vuur van Pinksteren nog in lijf en leden, begeesterd door de oproep om het spoor dat Jezus trok te laten verder trekken, houden we vandaag nog eens een viering in de reeks engagementsvieringen. Na het praten en de bezieling focussen we ons op de actie die daar onlosmakelijk mee verbonden is. We nodigden Lena Van Beneden uit om ons te vertellen over haar engagement en de inspiratie daartoe. Ze is al vele jaren als een oma voor een vluchtelingengezin en zorgt ook voor haar vader die haikoes schrijft en 101 jaar is. Van harte welkom, Lena. We zijn blij dat we hier op deze plek in deze gemeenschap elkaar kunnnen bemoedigen en inspireren in het engagement dat we graag onder het licht van de Paaskaars plaatsen.

En zingen we ons tot gemeenschap met het lied: Hier wordt het land gezocht / waar wij gelijken zijn, /
niemand apart en geen / kleuren die minder zijn…

 

Inleiding op evangelielezing

Er is in de evangelies een herinnering bewaard aan één ophefmakende toespraak van Jezus, in de synagoge van zijn eigen dorp, in Nazaret.
Lucas is de enige evangelist die inhoudelijk deze toespraak van Jezus ‘invult’. Lucas laat Jezus woorden van de profeet Jesaja interpreteren. En Lucas vertelt ook welke reacties hij hiermee uitlokte bij zijn dorpsgenoten en hoe Jezus daar zelf mee omging.

Evangelielezing Lucas 4,16-31
‘Zo kwam hij ook in Nazareth waar hij was opgegroeid en ging op de dag van de sabbat naar de synagoge zoals hij gewoon was en hij stond op om voor te lezen. En gegeven werd hem de boekrol van de profeet Jesaja. Deze openend vond hij de plaats waar geschreven staat: de geest van God is over mij, hij heeft mij gezalfd om aan de armen het goede nieuws te brengen, mij uitgezonden heeft hij om tot gevangenen te roepen: ‘’bevrijding, tot blinden dat zij zullen zien, om onderdrukten te doen gaan in vrijheid, om uit te roepen een aangenaam jaar van God. Toen hij de boekrol gesloten had en teruggegeven aan de dienaar, ging hij zitten. Allen in de synagoge hielden in gespannen aandacht hun ogen op hem gericht. Toen begon hij te spreken en zei tot hen: “Vandaag zijn deze woorden die geschreven staan, in jullie oren in vervulling gegaan.”
Allen betuigden Hem hun instemming en verbaasden zich, dat woorden, zo vol genade uit zijn mond vloeiden. Ze zeiden: ‘Is dat dan niet de zoon van Jozef?’ Hij zei hun: ‘Natuurlijk zult ge Mij dit spreekwoord voorhouden: Geneesheer, genees uzelf. Doe al wat, naar wij hoorden, in Kafarnaüm gebeurd is, nu ook hier in uw vaderstad.’ Maar Hij gaf er dit antwoord op: ‘Voorwaar, Ik zeg u: geen profeet is aangenaam voor zijn eigen vaderstad. En het is waar wat Ik u zeg: in de tijd van Elia immers, toen de hemel drie jaar en zes maanden gesloten bleef en een grote hongersnood uitbrak over het hele land, waren er veel weduwen in Israël; toch werd Elia tot niemand van hen gezonden, behalve tot een weduwe in Sarepta in het gebied van Sidon. En in de tijd van de profeet Elisa waren er vele melaatsen in Israël; toch werd niemand van hen gereinigd, behalve de Syriër Naäman.’ Toen ze dit hoorden, werden allen die in de synagoge waren, woedend. Ze sprongen overeind, joegen Hem de stad uit en dreven Hem voort tot aan de steile rand van de berg waarop hun stad gebouwd was, om Hem daar in de afgrond te storten. Maar Hij ging midden tussen hen door en vervolgde zijn weg. Hij ging nu naar Kafarnaüm en trad daar op de sabbat voor de mensen als leraar op. Zij waren buiten zichzelf van verbazing over zijn leer, omdat Hij sprak met gezag.

 
Lucas kiest woorden uit Jesaja die een grote belofte in zich droegen: goed nieuws voor armen, vrijlating van gevangenen, genezing van blinden. Met bovendien een verwijzing naar het jubeljaar, eens om de 49 jaar, waarin mensen vrijkomen van schuld en slavernij, dat genadejaar van een nieuwe start.
En over deze belofte zegt Jezus: ‘Heden is dit Schriftwoord van Jesaja in jullie oren in vervulling gegaan.’ Dit bevrijdend woord vindt in jullie oren weerklank en jullie geven daar, vanaf nu gehoor aan. Ooit gebruikte Martin Luther King ook dezelfde bemoedigende interpretatie, toen hij zei: ‘Dit jaar kan het jaar zijn waarin aan de onderdrukking van de zwarten een einde komt!’

Eerst zijn de dorpsgenoten in de synagoge van Nazaret enthousiast. Zij leven immers in een tijd van bezetting door de Romeinen, velen van hen zijn in armoede vervallen. Jezus’ woorden geven hen hoop. Wat een prachtige boodschap, van deze Jezus, toch de zoon van Jozef, hij is toch van hier, hij is echt ‘ene van ons’! Zo claimen ze hem.

Maar Jezus neemt onmiddellijk afstand van dat applaus. Hij wijst er op dat de ontvangers van Gods genade niet de ‘eigen mensen’ zijn, maar de gojim, de vreemden. De bekende profeten uit hun eigen regio, Elia en Elisa, deden hun wondertekenen voor ‘de buitenstaanders: de ‘buitenlandse’ weduwe uit Sarepta in Sidon en de Syrische generaal Naäman. Omdat het eigen volk niet wilde luisteren.
Dit is hoogst ongemakkelijk nieuws, waarmee Jezus zijn dorpsgenoten volkomen tegen de haren instrijkt. Ze worden woedend. Wat is hier aan de hand?

Komen de toehoorders uit de joods-nationalistische kringen die zich afzetten tegen de heidense Romeinse wereld, en interpreteren zij Jezus’ oproep dus als een belediging van het eigen volk? Vindt het conservatieve Nazaret Jezus’ boodschap pretentieus en heiligschennend? Want die prachtige woorden van genade uit Jesaja, die woorden waren toch voor vooral voor hénzelf bedoeld? In ieder geval, Jezus’ idee dat genade en heil voor de kwetsbaren buiten het eigen volk geldt, vindt absoluut geen weerklank in hun oren. Zij kunnen en willen dit schriftwoord niet in vervulling laten gaan. Ze bedreigen hem en willen hem doden.

Jezus gaat ‘midden tussen hen door en zet zijn weg verder.’ Hij vlucht niet weg, hij gaat zijn eigen weg verder. Welke weg? Dat maakt Lucas duidelijk.

Even later wandelt Jezus Kafarnaüm binnen. Mensen brengen hun zieken. Jezus legt ze één voor één de handen op en geneest hen. Hij drijft er ook boze geesten uit. En in plaats van Jezus te verjagen proberen ze hem ervan te weerhouden verder te trekken. Daar, en niet in Nazaret, gaan de woorden van Jesaja in vervulling.

Lucas zal verder in zijn evangelie aantonen hoe Jezus zich eerst richt tot de zwaksten, maar geleidelijkaan ook tot de zwaksten buiten zijn eigen volk. Zo zal Jezus alsmaar duidelijker die kritische profetenwoorden belichamen in zijn engagement. Zo zullen zijn volgelingen samen, als lichaam van Christus, die profetenwoorden gestalte geven. In hun oren gaat het schriftwoord in vervulling.

Te midden van de synagoge-oversten, farizeëen en machthebbers gaat Jezus zijn messiaanse weg. In die weg verbergt zich het koninkrijk van God dat in onze wereld het koninkrijk van het onmogelijke is. Van daaruit komt alles in een ander licht te staan. De merkwaardige kalmte waarmee Jezus die afwijzing van zijn boze dorpsgenoten laat voor wat ze is, en zijn eigen weg gaat, is volgens Lucas, typisch voor het doorgaan van de komst van het koninkrijk.

Wij krijgen kansen om mee de messiaanse wegen te banen. Ons niet laten afschrikken door weerstand. En onze oren blijven spitsen.
Laten we zingen, dat wij onze oren blijven spitsen. Als wachters op de muren, ons laten roepen om het zwijgen te verbreken.

 
Inleiding op het getuigenis van Lena

Zie nog de mens die wordt bespot,
al is hij beelddrager van God,
zijn bondgenoot. Samaritaan…

Steeds opnieuw staan mensen op om handen en voeten te geven aan het visioen van rechtvaardigheid en vrede, om tochtgenoot te zijn van wie kwetsbaar is.

Wie het opneemt voor de vreemdeling moet geen groot applaus verwachten. Steeds minder, lijkt het wel. Toen Thope zo’n kleine 8 jaar geleden haar eerste woning vond voor een Syrisch gezin, was het alle hands on deck om die woning leefbaar te maken voor hun komst. Ik zie nog een hele ploeg Dominicussers helpen poetsen en schilderen om de living en keuken fris en toonbaar te maken. Gelukkig had Ria al een eerste omarmer gevonden: Kristine, die op haar beurt Lena aansprak. Zij kenden elkaar vanuit hun vrijwilligerswerk in de Kringwinkel op de Brugse Poort. Zo is Lena in een engagement gerold waarvan niemand op dat moment goed wist wat er op hen ging afkomen. We zijn blij dat zij hierover vandaag een inspirerende getuigenis wil brengen en geven haar nu graag het woord.

(Lena vond haar getuigenis toch te privé om hier op te nemen. Alle respect daarvoor.)

 

Tafeldienst 

En laat ons dan aan tafel gaan.

Aan deze tafel zijn alle tochtgenoten welkom. Zij schenkt een moment om tot rust te komen, om stil te staan bij wat we voor elkaar kunnen betekenen en om ons te voeden en laven aan het delen van brood en wijn voor de tocht die ons wacht. We delen hier ook wat ons bijzonder bezig gehouden heeft deze week. We hopen dat het festival `Amen – en Nu ?’ de juiste toon en inspiratie voor het engagement heeft weten te vinden.

We bidden voor de vader en schoonvader van Martin en Lieve die vorige week begraven werd, en voor al onze lieve doden die voor ons een pad ten leven gebaand hebben.

We bidden voor de grote groep omarmers van Thope die gisteren met een aantal bijeen kwamen in deze kerk om verhalen, suggesties en hoop te delen en voor al wie zich waar ook ter wereld inzet voor de zorg voor kwestbare mensen.

Met hen samen zingen wij het grote dankgebed aan  ‘Gij die de stomgeslagen mond verstaat’.

Herinneringswoorden: 

Gezegend zijt Gij
levende, scheppende God
Om Jezus van Nazareth.
Die op de vooravond van zijn sterven
met zijn vrienden aan tafel zat.
Hij nam brood, brak het en deelde het uit
met de woorden:
Neemt en eet,
dit is voor u
mijn lichaam, mijn hele leven.

Ook de beker heeft hij aangereikt
Het teken van een nieuwe relatie
met alle mensen
die mekaar behoeden en doen leven.
Drink hiervan tot mijn gedachtenis.
zei hij.

Onze Vader

Vredeswens : Moge de belofte van vrede en rechtvaardigheid in onze oren in vervulling gaan. Wensen wij elkaar deze vrede toe.

Communie

Slothaiku (Lena)

God,
het grote zwijgen
– na ontelbare vragen –
wacht ook op antwoord

Slotlied

En hoe kunnen we dat antwoord beter laten klinken dan met onze daden en in een lied dat vol vertrouwen van een heilzame toekomst zingt: De steppe zal bloeien…