Een afscheid

Enkele maanden terug vroeg Ignace Derese om zijn engagement als vaste pianist te mogen afronden eens hij 70 werd. Met pijn in het hart maar met respect en begrip voor zijn keuze mochten we hem op 26 oktober ‘uitzwaaien’.

Jong opgemerkt talent

Ignace’s vader was een echte ‘kerkmuzikant’. Muziekscholen zoals wij die nu kennen bestonden niet maar hij speelde orgel op gehoor en dirigeerde o.m. een zelfopgericht jeugdkoor in zijn parochie St-Pieters-Buiten. Uiteraard waren kinderen Derese lid van dat koor… en al snel viel het oog van Ignace in dat jeugdkoor op Niek… Van het één kwam het ander, en ondertussen horen die twee al ruim een halve eeuw samen.

Ignace kreeg in het 2de leerjaar pianoles van ‘meester Pol’ die zijn talent opmerkte. Begin de middelbare school startte Ignace in de muziekschool van Gentbrugge met orgelles bij de ondertussen wereldvermaarde Johan Huys. Die instrumentkeuze lag voor de hand, in het katholieke Vlaanderen eind vorige eeuw was veel vraag naar organisten om de liturgie op te luisteren.

Met passie blijven groeien in muziek

Ignace kan moeilijk nee zeggen en helpt vaak kerkgemeenschappen uit de nood bij verschillende liturgische momenten. Zo speelde hij al in de helft van de Gentse kerken, maar ook ver daarbuiten. Hij was zelfs een tijd vaste organist op zaterdagavond in de St Baafskathedraal. Met plezier denkt hij terug aan die keer dat hij de kans kreeg om in de kapel van de jezuïeten te Heverlee op een Cavallé-Colle te spelen, de Rolls-Royce onder de orgels (dixit Ignace). Ooit hoopt hij om eens op zo’n oud Duits orgel te kunnen spelen dat de beeldenstorm overleefd heeft. Die zijn zeldzaam in onze contreien maar in Duitsland en Noord-Nederland zijn die wel nog te vinden.

Pas rond de eeuwwisseling, met 4 oudere tieners in huis, begon Ignace aan zijn piano-opleiding. Nog later leerde hij samen met Niek clavecimbel spelen in de klas bij schoonzoon Ben van Nespen. Dat alles combineerde hij met een veeleisende loopbaan als burgerlijk ingenieur.

Piano is lastiger dan orgel

In Dominicus startte Ignace een kleine kwarteeuw geleden. Eerst om ons eens uit de nood te helpen en wat later -op vraag van Bernard de Cock o.p.- kwam hij als vaste waarde in het driemanschap pianisten dat we rijk zijn. Voor Ignace is pianospelen lastiger dan orgelspelen omdat de aanslag meteen goed moet zijn. Onze liederen kennen meestal een intro en dan zit de pianist ahw ‘bloot’: ieder kan horen of hij ‘juist’ zit of niet. Eens de dirigent iedereen laat starten met zingen valt een misser minder op. Ignace vertelt over het boek “Bij twijfel: hard zingen” van de Nederlandse sopraan en comédienne Francis Van Broekhuizen. Het helpt om over de angst om te missen heen te spelen.

Dienstwerk

Pianist- of organist-zijn bij liturgie is altijd dienstwerk: anderen bepalen wat je te spelen en te begeleiden hebt. Daarom en vooral als dank voor bijna kwarteeuw dienstwerk in Dominicus vroegen we of hij de liederen en het thema voor die laatste viering als vaste pianist zelf wou kiezen. Hij moest er geen twee keer over nadenken: het zouden rustige liederen worden rond het de begrippen ‘aanraking’ en ‘zachtheid’. Zijn lievelingslied ‘Wek mijn zachtheid weer’ zou een centrale rol spelen. En zo geschiedde. Het slotlied ‘Uit vuur en ijzer’ was een verrassende keuze bij dit thema. Maar voor Ignace gaf de herinnering aan de esthetische emotie toen hij de melodie voor het eerst hoorde de doorslag.

Wensen

Op onze vraag of hij nog een wens had voor Dominicus Gent antwoordde hij ad rem: dat we nog lang zouden mogen doorgaan.

Onze wens aan Ignace: dat muziek hem mag blijven verrassen, hem tot rust en troost mag zijn, hem dankbaar en zacht mag stemmen.

Grote dank! Het ga je goed!